Lumière

در امتــــــــــــــــــــداد خیابان وانیلا...

Lumière

در امتــــــــــــــــــــداد خیابان وانیلا...

Lumière

,Éblouie par la nuit à coup de lumière mortelle
Faut il aimer la vie ou la regarder juste passer?



نوشته ها، ترجمه‌ها و آموزش‌ها اکسکلوسیو شخص نگارنده است،
لطفا در صورت کپی، ذکر منبع فراموش نشود
****
نام وبلاگ (لومیه) به معنی روشنایی است



پستهای کامنتدونی بسته، یحتمل موقت هستند

طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات

I am me. There's no cure for that...

شنبه, ۱۰ تیر ۱۳۹۶، ۰۴:۱۷ ق.ظ

1.

حالم ادامه دار بود. نمی دانم چند هفته بود که همانطور بغض آلود بودم و حتی خوشحال کننده ترین چیزها هم زورشان به گره ی ابروهایم نمیرسید. گفتم سفر میکنم. بناها را می بینم. و دشت ها و کوه ها و روستاها را، و شگفت زده می شوم. خوب میشوم. و فراموش میکنم. فراموش می کنم؟ شاید در بهترین حالت فقط کمی لبخند بزنم...


2.

وارد روستا که شدیم حسابی توی ذوقم خورد. انتظار یک روستای زیبا و قدیمی و پر از روح را داشتم، اما چیزی که میدیدم یک مکان صرفا توریستی و صنعتی بود با دیوارهایی که به جای کاهگل با رنگ قرمز پوشیده شده بودند، و حسابی هم شلوغ. فکر کردم چقدر اینجا را دوست ندارم. هوا سنگین بود. میان آدمها راه می رفتم و حس می کردم که به همه چیز تک تکشان حسودی ام میشود. ایراد گرفتن از درودیوار روستا و آدم ها بهانه بود، دلم می خواست همانجا روی زمین بنشینم و زار بزنم... 

سربالایی در آن هوای گرم کابوس بود. حس خفگی و له شدن داشتم. با هر زور و ضربی که شده خودم را کشاندم و بردم و روی تخت سنگی نشاندم، بقیه هم کنار من ایستادند به مشورت راجع به شام. مامان گفت چند لقمه کتلت داریم و می توانیم جای خنک و خوش منظره ای پیدا کنیم و همانجا کتلت ها را بزنیم بر بدن. من با بی حوصلگی گفتم برایم فرقی ندارد کجا برویم؛ وسط جنگل، ته دره یا روی پشت بام. چند لحظه ای به هم نگاه کردند و گفتند پشت بام! چه پیشنهاد خوبی!


3.

بابا زیر ماه شب دوم شوال نماز می خواند. به جز صدای او و جیرجیرکها و صداهای موهوم شهر که کم کم به خاموشی می رفت، فقط صدای باد بود. باد بی سوز و ملس بود، روی صورتم که حس کردم نور زرد خیابان سمت راست، نور قرمز هتل روبرو و سایه ی سیاه شب رویش پرچم آلمان ساخته اند، آرام کشیده می شد و میرفت. وقتی بندوبساطمان را به پشت بام آوردیم، فکر کردم که قرار است چند ساعتی زیر آسمان روستا ستاره ها را تماشا کنم، اما مه حتی کوهها و تپه ها و قلعه ی تاریخی روی تپه را هم تار کرده بود. این ماه نازک و ستاره ی قطبی هم خیلی زورشان زیاد بوده که توانسته بودند خودی بنمایانند.

خنکی نرم باد، صدای جیرجیرکها، ماه نو و کوه مه گرفته در یک لحظه با من در زمان متوقف شدند و حس کردم نفسم از اینهمه زیبایی بالا نمی آید. حس عجیبی بود، کمی شبیه آن حسی که هنگام نوازش گلبرگهای آن گل سفید عجیب داشتم و کاملا در تضاد با حس خفگی و تنفر وسط بازارچه. دمنوش نعنا فلفلی را توی دستهایم گفتم تا کمی انگشتانم را گرم کند، با اینکه دلم نمی آمد زحمات باد که اینهمه دورم چرخیده و دلبری کرده را تباه کنم. کمی از محتویات لیوان خوردم و به آن لحظه ی خاص فکر کردم. و به اینکه از این لحظه ها در زندگی ام زیاد است. مثل صبح که روی تخت دراز کشیده بودم و پشت ساق دستم روی پیشانی ام بود، پرده کنار گوش چپم وول میخورد و از لابلایش باد خنک دلپذیری به گونه ام میخورد. قبلا حتی این چیزها هم حالم را خوب می کرد. اما بعضی اوقات این داروها دیگر اثر ندارند. دیگر نمی توانی خودت را گول بزنی. نمی توانی چیزهای کوچک را برای خودت بولد کنی و از آنها احساس خوشبختی عصاره گیری کنی. وقتی حالت بد است، یعنی بد است . باید قبولش کنی. زمان بدَهی که بگذرد یا اگر می توانی برایش کاری کنی. خود گول زنی و فرار کردن فقط حواس آدم را پرت می کند و یک کاغذ روی صورت مساله می گذارد. آنجا که با یک قضیه، یک مشکل، یک حرف و حتی یک نگاه، باد می زند و آن کاغذ کنار می رود، صورت مساله قویتر و گزنده تر از قبل جلویت ظاهر می شود و باز باید بین فرار کردن یا مبارزه یکی را انتخاب کنی. و فکر کردم، شادی و حال‌خوبشدگی واقعی وقتی است که من یاد بگیرم می توانم از مشکلاتم سپر بسازم، سپری که اول از همه بتواند من را از ضربات خودم به خودم محافظت کند...




۹۶/۰۴/۱۰ موافقین ۷ مخالفین ۰
Fa E||a

نظرات  (۴)

۱۰ تیر ۹۶ ، ۱۳:۲۸ Hurricane Is a little kid
گمونم پذیرفتنِ این که الآن غمگینم مرحله ی اولِ رد شدن از غمه. تا قبول نکنیم مسئله ای زیر کاغذه که نمی تونیم راه حلش رو پیدا کنیم.
پاسخ:
اوهوم...
با جزییات نوشته بودی
زیاد به مشکلات فکر نکن، بعضی وفت ها فقط باید حرکت کرد و تغییر داد و نگران خوب یا بد شدن نبود
سریال قشنگی هم هست اون عکس پایانی، اگه ندیدی حتما ببین

پاسخ:
مسلما دیدم که ازش کوت کردم :/
یه جا خوندم وقتی آدم به خودش باور نداشته باشه توی ضمیر ناخودآگاه آدم این ثبت میشه و بعد برای همینم هست که نمی توتی موفق بشی و به رویاهات و چیزهای خوب برسی! چون خودت یه جایی اون ته و توها به این باور رسیدی که تواناییشو نداری و همیشه باعث میشی شکست بخوری! 
هرچند خیلی سخته آدم این رویه رو تغییر بده و خودشو دوست داشته باشه و خودشو قبول کنه و به خودش حتی ایمان داشته باشه -__- ولی خوب من از وقتی اینو خوندم دارم سعی می کنم هی نقاط مثبت انگششششت شمارمو واسه خودم تکرار کنم و قربون صدقه اشون برم :دی بعد در عین خیلی خودشیفتگی طوری و اعتماد به سقف طوری ولی خیلی حس خوب میده و ذوق تزریق می کنه =))) 
خلاصه که یه عالمه آدم هست که هیچی نیست ولی چنان با اعتماد به سقف همون هیچیشونو همه چی جلوه میدن! پس چرا ما همین هیچی هم اگه هست فقط برای خودمون و خودمون اقلن همه چیش نکنیم :دی 
البته میگم ها خیلی سخته کاملا مثبت شدن و به رضایت رسیدن مثلا من خودم یه روز راضی ام و شیش روز بعدی هفته باز افسرده ام که من چقدر مزخرف و تنبل و هیچ کاری نکن و قدم از قدم برنداری عم ولی خوب در تلاشم خلاصه و همون یه روز هم غنیمته :دی
پاسخ:
اوهوم...
ولی من شخصا چنبار سعی کردم تواناییامو بولد کنم، نمی دونم چرا حس فخر فروشی و شو آف پیدا کردم و حالم از خودم بد شد :/ حالا نه اینکه تواناییا زیاد باشنا :| حتی روی یه مورد هم می خوام مانور بدم این حسو پیدا میکنم. شاید اعتماد به نفس بیشتری نیاز دارم یا حجم خودباوری بزرگتری، شایدم چون همیشه خیلی تلاش کردم جزو دسته ی آدمای  "من خیلی خفنم" طور الکی و توخالی نباشم و اگه قراره همچین چیزی رو نشون بدم حتتتتتما دست پر باشم وگرنه خودمو مضحکه کردم و یسری ازین باورا دیگه -_-

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">